گياهى به‌گونهء بدلسازى با طرحهاى چينى تركيب شده بود . اين ظروف نيز متعلق به اواخر سده يازدهم / هفدهم بودند . مهمترين تحول در فلزكارى در مقايسه با وفور توليدات سفالى در مراكز متعدد و مختلف سده يازدهم / هفدهم ، در كاربرد و تزيين فولاد ، چه در اسلحه و تيغه‌هاى شمشير ، و چه تراش براى تزيين بود كه در آن خوشنويسى و خطاطى جاى عنصر اصلى را گرفت « 1 » . ازاينرو خوشنويسى كه در تزيين ظروف برنجى و مسى يكى از عناصر مسلط شده بود ، بالاخره در برش تكه‌دوزى فولاد روى چوب و يا چرم به موقعيتى كاملا مستقل دست يافت . قالبريزى و معرق كارى بر روى كلاه خود و زره از روشهاى معمول بود و در بعضى از قطعات سلطنتى از فن برجسته‌كارى و حكاكى استفاده شده است . مخصوصا درخصوص شمشيرها دقت بيشترى مبذول شده و به تيغه آن انحنائى ظريف و مليح داده‌اند و دسته قبضه آن عقيق‌كارى و يا ساغرى شده است . بنابراين در اواخر اين دوره هنرهاى كاربردى در سطح عالى مهارت فنى قرار داشت ؛ در اين زمان شناخت نزديك از سبكها و بازارهاى بيگانه پديد آمد ، امّا اصالت هنرها كاهش يافت و غناى ملهم از بداعت و نوآورى سده‌هاى نخستين در سفالگرى و نقاشى نگارگرى ، از دست رفت .

--> ( 1 ) - Arts of Islam ، شماره‌هاى 7 - 234 .